خبرگزاری شبستان

یکشنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۷

الأحد ٧ ربيع الثاني ١٤٤٠

Sunday, December 16, 2018

اللَّهُم کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن، صَلَواتُکَ علَیه و علی آبائِه، فِی هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَه، وَلِیّاً وَ حَافِظاً و قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْنا، حَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعا وَ تُمَتعَهُ فیها طَویلا" - خدایا، ولىّ‏ ات، حضرت حجّت بن الحسن، که درود تو بر او و بر پدرانش باد؛ در این لحظه و در تمام لحظات سرپرست و نگاهدار و راهبر و یارى گر و راهنما و دیدبان باش، تا او را به صورتى که خوشایند اوست، ساکن زمین گردانیده و مدّت زمان طولانى در آن بهره مند سازی

سرویس : اندیشه - سبک زندگی زمان :   ۱۳۹۷/۶/۲۸ - ۰۹:۴۴ شناسه خبر : ۷۲۸۲۷۷
پژوهشگر سیره اهل بیت(ع):
اختصاص تاسوعا به اباالفضل العباس(ع) قرارداد مردمی برای تکریم ایشان است
حجت الاسلام پورامینی گفت: اینکه روز تاسوعا به حضرت عباس(ع) اختصاص دارد و روضه علمدار کربلا خوانده می‌شود، بدین معنا نیست که ایشان در روز تاسوعا به شهادت رسیده اند، بلکه این نامگذاری عرفی و قراردادی برای تکریم آن مقام والا است.

خبرگزاری شبستان، گروه اندیشه: «ادب، وفاداری و ولایت مداری حضرت عباس(ع) در تمام حیات ایشان قابل مشاهده است، اما تجلی بارز آن را می توان کربلا دانست، بر اساس مقاتل و منابع تاریخی دو نفر برای حضرت عباس(ع) و برادران او در کربلا امان‌نامه فرستادند که ایشان و برادرانش هر دو را رد کردند؛ امان‌نامه نخست را عبدالله‌ بن ابی المحل‌ بن حزام عامری آورد. او برادرزاده ام البنین، مادر عباس(ع) بود. او توانست از عبیدالله بن زیاد امان‌نامه‌ای برای پسران عمه خود بگیرد و آن را توسط غلام خود برای آنها بفرستد. اما وقتی عباس(ع) و برادرانش این امان‌نامه را خواندند، گفتند که ما در امان خداوند هستیم و هیچ نیازی به چنین امان‌نامه ننگینی نداریم.»

 

این جملات گوشه ای از مباحث حجت الاسلام پورامینی، استاد حوزه و پژوهشگر سیره اهل بیت(ع) است که به مناسبت تاسوعای حسینی با ما در میان گذاشته و در ادامه متن کامل این گفت وگو تقدیم حضورتان می شود:

 

در عرف میان مردم جا افتاده است که شهادت حضرت عباس(ع) را روز تاسوعا می دانند، واقعیت تاریخی چیست و  اساسا چرا روز تاسوعا را به عنوان بزرگداشت حضرت عباس(ع) انتخاب کرده اند آیا مستند روایی دارد؟

 

مستحضرید که هر روز از دهه اول محرم به نام مطهر یکی از حماسه‌سازان عاشورا نام گذاری شده است تا بدین وسیله به طور ویژه و به بیان ویژگی‌های یکی از شهدا و حماسه سازان کربلا  بپردازند، از این رو ریشه روایی ای برای این نام گذاری ها وجود ندارد و نامگذاری این شب ها به صورت قراردادی است و با گذشت زمان توسط مدّاحان و ذاکران اهل بیت(ع) صورت گرفته و هر شب به نام یکی از شهدای کربلا نامگذاری شده است البته برخی از مورخان، معتقدند که این رسم  زیبا از زمان صفویه مرسوم شده است.

 

از این رو، اینکه می ببینم روز تاسوعا به حضرت عباس(ع) اختصاص دارد و روضه علمدار کربلا خوانده می‌شود، بدین معنا نیست که قمر بنی‌هاشم(ع)  در روز تاسوعا به شهادت رسیده باشد بلکه باید گفت که این نام گذاری عرفی و قراردادی است و مردم به جهت احترام به حضرت عباس (ع)، از روز تاسوعا به روز حضرت عباس (ع) یاد می کنند تا در این روز بیشتر از مقام و عظمت آن حضرت(ع) یاد شود.

 

به عبارت دیگر، عظمت حضرت عباس(ع) و فداکاری وی درکربلا باعث شده است تا بیشتر مردم برای ایشان عزاداری نمایند و یک روز(تاسوعا) به عنوان یادبود ایشان نام‌گذاری شود و این روز تجلی غیرت، وفا و حماسه آفرینی های ایشان باشد.

 

وجود چه ویژگی هایی سبب رسیدن به چنین جایگاهی برای حضرت عباس(ع) شده است؟

 

ادب، وفا داری و ولایت مداری حضرت(ع) در تمام حیات ایشان قابل مشاهده است، اما تجلی  بارز آن را می توان کربلا دانست، بر اساس مقاتل و منابع تاریخی دو نفر برای حضرت عباس(ع) و برادران ایشان در کربلا امان‌نامه فرستادند که ایشان و برادرانش هر دو را رد کردند؛ امان‌نامه نخست را عبدالله‌ بن ابی المحل‌ بن حزام عامری آورد. او برادرزاده ام البنین، مادر عباس(ع) بود. او توانست از عبیدالله بن زیاد امان‌نامه‌ای برای پسران عمه خود بگیرد و آن را توسط غلام خود برای آنها بفرستد. اما وقتی عباس(ع) و برادرانش این امان‌نامه را خواندند، گفتند که ما در امان خداوند هستیم و هیچ نیازی به چنین امان‌نامه ننگینی نداریم.

 

امان‌نامه دوم را شمر بن ذی الجوشن در ظهر عاشورا به حضرت عباس(ع) و برادرانش پیشنهاد کرد و او را با عنوان «پسر عمه‌» صدا زد اما جوابی نشنید. امام حسین(ع) به آنها گفت درست است که فاسق است اما جوابش را بدهید. شمر به آنها به شرط تسلیم شدن و اطاعت از یزید مژده امان داد. حضرت عباس(ع)، او و امان‌نامه‌اش را لعنت کرد و گفت: «ای دشمن خدا مرگ بر تو که ما را به اطاعت از کفر و ترک همراهی برادرم حسین(ع) فرا می‌خوانی!»

 

در  شب عاشورا نیز جلوه دیگری از این وفاداری ایشان را مشاهده می کنیم هنگامی  که امام حسين (ع)  یاران خود را جمع کرد و فرمود: «من اصحابى وفادارتر و نيك‌تر از اصحاب خويش و خاندانى بهتر و خويشاوند دوست‌تر از خاندان خويش نمى‌شناسم. خداوند به همه شما از سوى من پاداش نيك دهد! بدانيد كه من بر آنچه فردا ميان ما و اين گروه پيش مى‌آيد آگاهم. من به شما اجازه دادم كه با رضايت من همگى برويد. من عهد و پيمانم را از شما بر گرفتم. اينك شب همه جا را پوشانده است، آن را رهوار خويش گيريد!.»

 

باز مشاهده می کنیم که حضرت عباس (ع) برخاست و آمادگى خود را براى هر فداكارى در راه امام حسین(ع) ابراز داشت. و پس از ایشان دیگر اصحاب نیز چینن فرمودند و اعلام و فاداری نمودند تا به بشر در همه تاریخ درس وفاداری و ولایت مداری را بیاموزند.

 

و یا وقتی که برای آوردن آب، وارد فرات شدند، با آنکه تشنه بودند، اما با یادآوری تشنگی امام حسین(ع) آب ننوشیدند. اینجاست که می بینم شهادت ایشان، برای سیدالشهداء(ع) بسیار سخت و کمرشکن بود. چنان که در جمله ای پرسوز وقتی‏ به بالین حضرت عباس(ع) رسیدند، فرمودند: «الآن انکسر ظهری و قلت‏حیلتی و شمت بی عدوی» این جمله حاکی از نقطه اوج ناراحتی حضرت(ع) از شهادت برارد، سقا و علمدار سپاه شان است.

 

 

چگونه می توان عباس گونه زیست؟

 

چنانچه بیان شد از مهمترین ویژگی ها و خصیصه بارز حضرت عباس(ع) ولایت مداری و اطاعت از امام و ولی خویش است بطوری که در زیارت نامه ایشان می‌خوانیم: «السَّلامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا الْعَبْدُ الصَّالِحُ الْمُطِيعُ لِلَّهِ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِأَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ سَلَّمَ؛  سلام بر تو اى بنده شايسته فرمانبر خدا و رسول خدا، و امير مؤمنان و حسن و حسين(ع)».؛ اطاعت محض حضرت عباس(ع) از ولی خود امام حسین(ع) تا حدی بود پس از قطع دستش فرمود: به خدا اگر دستم را قطع کنید از دین خدا دست نمی کشم.

 

حضرت عباس(ع) همواره به امام زمان خود نگاه و گام به گام در مسیر اراده او حرکت می کرد.

 

از مهمترین درس‌هایی که امروزه می توان از سیره حضرت عباس (ع) گرفت همین مساله ولایت مداری، ‌وفاداری، اطاعت پذیری و بصیرت در مقابل ولی زمان است. همان طور که می دانیم تعداد توابین که بعد از حادثه عاشورا درصدد خونخواهی امام حسین(ع) برآمدند چند برابر یاران حضرت(ع) در صحرای کربلا بود ولی به دلیل نداشتن بصیرت و زمان شناسی علاوه براینکه دیگر قیام شان سودی نداشت و آنچه که نباید اتفاق می‌افتاد، افتاده بود باعث به هدر رفتن خون بسیاری از شیعیان شد که اگر در زمان مناسب وارد صحنه می شدند شاید نتیجه طور دیگری رقم می خورد!

 

پایان پیام/248

نظرات

نام :
ایمیل:(اختیاری)
متن نظر:
ارسال

نظرات ارسال شده

سرخط خبرهای سرویس

معاون ارتباطات بین‌الملل دفتر مقام معظم رهبری:

علم جدید، نیازی بین المللی است/برای حفظ کرامت ملی چاره ای جز درس خواندن نداریم

حجت الاسلام قمی با بیان اینکه پژوهش های بین الملل به نظام سلطه اجازه تدبیر آینده جهان را نمی دهد، گفت: اگر بخواهیم کرامت شخصی، ملی مذهبی و دینی را پاس بداریم چاره ای جز درس خواندن نداریم.

اخبار برگزیده شبستان