خبرگزاری شبستان

چهارشنبه ۱ شهریور ۱۳۹۶

الأربعاء ٠ ذو الحجّة ١٤٣٨

Wednesday, August 23, 2017

اللَّهُم کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن، صَلَواتُکَ علَیه و علی آبائِه، فِی هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَه، وَلِیّاً وَ حَافِظاً و قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْنا، حَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعا وَ تُمَتعَهُ فیها طَویلا" - خدایا، ولىّ‏ ات، حضرت حجّت بن الحسن، که درود تو بر او و بر پدرانش باد؛ در این لحظه و در تمام لحظات سرپرست و نگاهدار و راهبر و یارى گر و راهنما و دیدبان باش، تا او را به صورتى که خوشایند اوست، ساکن زمین گردانیده و مدّت زمان طولانى در آن بهره مند سازی

سرویس : اندیشه - سبک زندگی زمان :   ۱۳۹۶/۵/۲۱ - ۰۹:۳۴ شناسه خبر : ۶۴۸۰۰۰
حیات طیبه در کلام امیر(ع)...
آرايش زمامدارى و اداره امور!
خبرگزاری شبستان: امیرالمومنین امام على(ع) در آموزه‌ها و فرمان‌‏هاى حكومتى و مديريتى خود، با تأكيد بسيار به انصاف‌‏ورزى در همه امور سفارش كرده و كارگزاران خود را در اين جهت آموزش داده و به پايبندى بر آن هدايت و مديريت نموده اند.

به گزارش خبرنگار سرویس اندیشه خبرگزاری شبستان، در کانال تلگرامی مصطفی دلشاد تهرانی، عضو هیئت‌علمی دانشگاه قرآن و حدیث در سلسله مطالبی با عنوان تعصب‌ ورزیدن بر اخلاق براساس خطبۀ قاصعه امیرالمومنین امام علی(ع) آمده است:

 

امیرالمومنین امام علی (ع) در خطبۀ قاصعه پس از بیان این امر که اگر چاره ‌ای جز تعصّب ورزیدن نیست، باید تعصب ورزیدن انسان بر اخلاق باشد، سفارش کرده است که انسان‌ها بر ۱۰ چیز در زندگی بایستند و از آن عدول نکنند:

1- پاسداشت حق همسایگی و امان

2- پاسداشت عهد‌ها و پیمان‌ ها

3- پذیرفتاری نیکی گسترده

4- نافرمانی از خودبزرگ ‌بینی

5- دست ‌یافتن به فضیلت و برتری

6- بازايستادن از ستم

7- بزرگ ‌شمردن گناه خون ‌ریزی

8- دادن دادِ مردمان

9- فروخوردن خشم

10- پرهیز‌نمودن از تباهکاری در زمین

 

در ادامه اولین بخش از هشتمین مورد؛ دادن دادِ مردمان را شرح می دهیم:

«فَتَعَصَّبُوا لِخِلاَلِ الْحَمْدِ مِنَ الاْءِنْصَافِ لِلْخَلْقِ» / نهج البلاغه، خطبۀ قاصعه

پس تعصّب بورزيد براى خوى‌هاى پسنديده، مانند دادن دادِ مردمان .

انصاف‌‏ورزى در روابط انسانی و در حكومت و مديريت، يعنى نصف كردن سود و زيان ميان خود و ديگران و پاس داشتن داد، و حفظ حقوق ديگران همانند حفظ حقوق خود، و در مقام داورى حقوق طرفين را يكسان و برابر رعايت كردن و این امر بهترين ويژگى براى سامان يافتن روابط انسانى مبتنى بر حق و عدالت و تأمین امنیت است، و چيزى چون آن به روابط انسانی و حكومت و مديريت جلوه متعالی نمی‌بخشد. به بيان اميرمؤمنان على(ع): «الِانْصَافُ زَيْنُ الْإِمْرَةِ» / شرح غررالحکم، خوانساری، جلد ۱، صفحۀ ۲۳۰

 انصاف آرايش زمامدارى و اداره امور است.

 

چهره زمامدارى بدون انصاف چهره‌اى زشت و بدمنظر است، و زيبايى و مقبوليت هر مديريتى به ميزان انصاف‌ورزى در آن است؛ و نيز عامل ايجاد دوستى و الفت ميان اداره‌شوندگان و اداره‌كنندگان است که چنین امری بنیانی استوار در تأمین امنیت است.

«الِانْصَافُ يَأْلِفُ [يَتَأَلَّفُ، يُؤْلَفُ] الْقُلُوبَ»/ همان، صفحۀ ۲۹۴

 انصاف دل‏ها را پيوند و الفت می‌‏دهد.

«الِانْصَافُ يَسْتَدِيمُ الْمَحَبَّة»/ همان، صفحۀ ۲۶۹

به انصاف با مردم سلوك كردن، دوستى ايشان را پاينده دارد.

رعايت انصاف در روابط انسانی و در اداره امور، مخالفت‌ها را می‌‏زدايد و قلب‏ها را به يكديگر پيوند می‌دهد و راه‌هاى سخت را هموار می‌‏سازد و امنیت فراهم می نماید، چنان‏كه از امام على(ع) وارد شده است:

«الِانْصَافُ يَرْفَعُ الْخِلَافَ وَ يُوجِبُ الِائْتِلَافَ»/ همان، جلد ۳، صفحۀ ۳۰

انصاف ورزيدن مخالفت مردمان را می‌زدايد وموجب الفت ايشان می‌شود.

اگر اين پايگاه پيوند و الفت آسيب ببيند، مهم‏ترين تكيه‌گاه روابط انسانی و حكومت و مديريت شكسته می‌‏شود؛ و هرچه خدمت صورت گرفته باشد زدوده می‌گردد، كه هيچ چيز چون دورى از انصاف آسيب‌زا و امنیت‌زدا نيست، و هيچ تكیه‌‏گاهى براى مردمان و حكومت و مديريت چون آن نيست، كه اميرمؤمنان على(ع) فرموده است:

«أَنْصِفُوا النَّاسَ مِنْ أَنْفُسِكُمْ يُوثَقْ بِكُمْ»/ تحف العقول، ابن شعبۀ حرّانی، صفحۀ ۱۴۹

داد مردمان را از خود بدهيد تا به شما اعتماد كنند.

امام على(ع) در آموزه‌ها و فرمان‌‏هاى حكومتى و مديريتى خود، با تأكيد بسيار به انصاف‌‏ورزى در همه امور سفارش كرده است، و كارگزاران خود را در اين جهت آموزش داده و به پايبندى بر آن هدايت و مديريت كرده است:

«فَأَنْصِفُوا النَّاسَ مِنْ أَنْفُسِكُمْ»/نهج البلاغه، نامۀ 51

 پس از جانب خود با مردمان انصاف روا داريد.

چنان‌چه در حکومت انصاف‌ورزی آسیب ببیند و مردم حکومت را ناقض انصاف ببینند، امنیت در همه عرصه‌های آن به شدت آسیب می‌بیند و هرکس هرگونه تجاوزی را بر خود روا می‌دارد.

 

انصاف‌‏ورزى در حكومت و مديريت تنها شامل زمامداران و مديران نمى‌شود، بلكه گستره آن نزديكان و وابستگان را نيز دربرمی‌‏گيرد، زيرا اگر چنين گستره‌‏اى در انصاف‌ورزى لحاظ نشود و بر آن تأكيد نگردد و پاسدارى نشود، بی‌گمان انواع تجاوزها و ستمگرهاى روى می‌‏دهد و چنين توجيه می‌شود كه زمامداران و مديران، خود داد ورزند، و نزديكان و وابستگان ايشان از انصاف و داد به دورند. درحالی كه لازمه انصاف‌‏ورزى، پاسداشت انصاف در چنين گستره‌اى است.

زمامداران و مديرانى كه به انصاف‌ورزى محدود می‌نگرند و حداكثر آن را در گستره خويش می‌‏بينند، راه ستمگرى و تجاوزكارى را براى نزديكان و وابستگان می‌گشايند؛ و اميرمؤمنان على(ع) اين راه را به‏ شدّت مى‏ بندد و اين‏ گونه فرمان مى‏ دهد:

«أَنْصِفِ اللَّهَ وَ أَنْصِفِ النَّاسَ مِنْ نَفْسِكَ، وَ مِنْ خَاصَّةِ أَهْلِكَ، وَ مَنْ لَكَ فِيهِ هَوًى مِنْ رَعِيَّتِكَ»/نهج البلاغه، نامۀ 53

از جانب خودت و خاندان ويژه‏ ات، و از جانب هركس از شهروندانت كه به او گرايش و وابستگى دارى، دادِ خدا و مردم را بده.

ادامه دارد ...

پایان پیام/376

نظرات

نام :
ایمیل:(اختیاری)
متن نظر:
ارسال

نظرات ارسال شده

سرخط خبرهای سرویس

وقتی امام جواد(ع) فقیهان درباری را به خاک نشاند

خبرگزاری شبستان: یک روز ابن ابى دُواد از مجلس معتصم بازگشت، در حالى که غمگین بود. علت را جویا شدم. گفت:«امروز آرزو کردم کاش بیست سال پیش مرده بودم». علت ‌آن بود او و سایر فقهای حاضر دربار معتصم در مورد موضوع فقهی از پاسخ صحیح عاجز ماندند.

اخبار برگزیده شبستان