خبرگزاری شبستان

دوشنبه ۷ فروردین ۱۳۹۶

الاثنين ٢٨ جمادى الثانية ١٤٣٨

Monday, March 27, 2017

اللَّهُم کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَةِ بنِ الحَسَن، صَلَواتُکَ علَیه و علی آبائِه، فِی هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَه، وَلِیّاً وَ حَافِظاً و قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْنا، حَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعا وَ تُمَتعَهُ فیها طَویلا" - خدایا، ولىّ‏ ات، حضرت حجّت بن الحسن، که درود تو بر او و بر پدرانش باد؛ در این لحظه و در تمام لحظات سرپرست و نگاهدار و راهبر و یارى گر و راهنما و دیدبان باش، تا او را به صورتى که خوشایند اوست، ساکن زمین گردانیده و مدّت زمان طولانى در آن بهره مند سازی

سرویس : مسجد و کانون ها - مسجد طراز اسلامی زمان :   ۱۳۹۵/۸/۲۹ - ۰۸:۳۶ شناسه خبر : ۵۸۸۶۶۰

۱۳ اصل تربیت مسجدی/ چکیده‌ای از تجربیات ۵۰ ساله آیت‌الله قاضوی
خبرگزاری شبستان: امام جماعت مسجد امام جعفر صادق (ع)، ۱۳ اصل تربیت مسجدی و دینی را که حاصل ۵۰ سال اقامه نماز جماعت در مساجد بوده است، تبیین کرده است.

آیت‌الله سید احمد (مسعود) قاضوی، عضو دفتر آیت‌الله العظمی مکارم شیرازی، امام جماعت مسجد امام جعفر صادق (ع) (خیابان خاوران، خیابان نفیس) و مدیر سابق حوزه علمیه ‌‌آیت‌الله شاه‌آبادی تهران در پاسخ به سوال خبرنگار مسجد و کانون‌های مساجد خبرگزاری شبستان که مهم‌ترین اصول تربیت مسجدی و دینی فرزندان را چه می‌دانید، 13 اصل کاربردی را تقریر کردند که در ادامه می‌آید.

 

سخن نخست

نظر به اینکه بعضی از مومنین می‌گویند چه کنیم که فرزندان ما خوب و اهل طاعت شوند، ما خیلی می‌گوییم ولی قبول نمی‌کنند، تکلیف ما چیست؛ همچنین مشاهده می‌شود عده‌ای هستند که خودشان مقید به سه وعده نماز جمات در مساجد هستند ولی فرزندانشان خیلی اهل مسجد نیستند و بعضا مخالف هستند. جستار پیش‌رو دلایل این موضوع را جستجو می‌کند.

 

البته استثنائات ملاک نیست. ممکن است در بین چند فرزند یکی بد شود، مانند پسر حضرت نوح و بعضی از فرزندان امامان معصوم (ع) مانند عبدالله افطح فرزند امام صادق (ع)؛ که حضرت موسی بن جعفر (ع) درباره او فرمود «یُریدُ عبدُالله اَن لا یُعبَدَ الله: اراده کرده عبدالله که عبادت خدا نشود». یا جعفر کذاب فرزند امام دهم (ع).

 

۱۳ اصل تربیت مسجدی

بنابراین  با اقتباس از آیات و روایات، تذکرات و راهنمایی‌هایی با هدف تربیت صحیح فرزندان و حضور مستمر آنها در مساجد بیان می‌شود. البته قبل از شروع اصل مطلب، توجه مومنین را به چند آیه جلب می‌کنم:

 

1- «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا قُوا أَنْفُسَکُمْ وَ أَهْليکُمْ ناراً وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ عَلَيْها مَلائِکَةٌ غِلاظٌ شِدادٌ لا يَعْصُونَ اللَّهَ ما أَمَرَهُمْ وَ يَفْعَلُونَ ما يُؤْمَرُونَ: ای کسانی که ایمان آورده اید ، خودتان و کسانتان را از آتشی که سوخت آن، مردم و سنگهاست حفظ کنید: بر آن [آتش] فرشتگانی خشن [و] سختگیر  [گمارده شده] اند. از آنچه خدا به آنان دستور داده سرپیچی نمی کنند و آنچه را که مأمورند انجام می دهند» (سوره تحریم، آیه 6).

 

2- «وَ أْمُرْ أَهْلَکَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها لا نَسْئَلُکَ رِزْقاً نَحْنُ نَرْزُقُکَ وَ الْعاقِبَةُ لِلتَّقْوي: و خانواده خود را به نماز خواندن وادار، و در امر نماز شکیبایی نما، ما روزی دادن کسی را به عهده تو نمی گذاریم بلکه تو خود روزی خور مایی، وسرانجام نیک از آن پرهیزکاریست» (سوره طه، آیه 132).

 

 

3- «وَ الَّذِينَ هُمْ لاَِماناتِهِمْ وَ عَهْدِهِمْ راعُونَ: از علایم مومنین آن است که برای امانات و عهد و پیمان خود رعایت کنندگانند» (سوره مومنون، آیه 8).

 

تکالیف الهی و قرآن و اهل بیت (ع) امانت‌های الهی هستند، مال مردم و نوامیس دیگران و اسرار مردم از مصادیق امانت اند و یکی از مصدایق مهم امانت، فرزندان هستند که نزد پدر و مادر امانت می باشند و آنها وظیفه دارند از این امانت الهی خوب مواظب کنند و همان گونه که در رابطه با جسم آنها مسئول اند در رابطه با روح آنها نیز مسئول می باشند و باید بدانند با زیاد گفتن و کتک زدن کاری از پیش نمی برند و گاهی نتیجه عکس می گیرند بلکه باید با اقتباس از آیات و روایات، شیوه خوب تربیت کردن را یاد بگیرند و با عمل و گفتار، روح اطاعت و عبادت را در فرزند زنده کنند که او با رغبت احساس مسئولیت فردی و اجتماعی نماید لذا تذکرات خود را با امداد از ارواح مقدسه 14 معصوم پاک، در 13 بند خلاصه می‌کنم.

 

1- باید سعی شود از حرام پرهیز گردد و غذای حلال مصرف شود زیرا نطفه و شیر و غذایی که از حرام به وجود بیاید اثر خود را می گذارد.

 

گهر پاک بباید که شود فابل فیض      ورنه هر سنگ و گلی لولو و مرجان نشود

 

2- پدر و مادر افکار خود را متوجه خداوند متعال نمایند، مخصوصا هنگام انعقاد نطفه و چنانچه قدری قرآن بخوانند و به بستر بروند و بسم الله بگویند اثر بسزایی دارد و مادر در هنگام حمل، افکار ناپاک نداشته باشد و معصیت نکند و از غذای حرام پرهیز کند و بیشتر قرآن و دعا و نماز بخواند.

 

3- از ریا و خودنمایی و نفاق در برابر خداوند پرهیز کنند و طوری نباشد که در حضور مردم جوری عمل کنند که گویی خیلی به خدا و قیامت معتقد هستند و در منزل چیز دیگری بگویند و جور دیگری عمل کنند. باید بچه ها درک کنند که واقعا پدر و مادر معتقدند بلکه در منزل بهتر باشند و از نفاق در مقابل مردم هم کاملا پرهیز کنند مثلا به کسی برند یا کسی به منزل بیاید خیلی تعارف کنند و تملق بگویند و پشت سر از او بدگویی کنند. این عمل، تمام معادلات ذهنی بچه را که قلبی پاک دارد بهم می ریزد که عجب، چرا پدر و مادر من این طور کردند و این اثر سو دارد.

 

4- از دروغ پرهیز کنند و فرزندان را به دروغ وادار نکنند مثلا چنانچه تلفنی بشود و نخواسته باشند جواب بدهند به بچه نگویند بگو نیست و چنانچه جواب ندادن ضروری یا شرعی باشد به اتاق دیگر بروند و به فرزند بگویند قصد کن که در این اتاق نیست که بچه بداند دروغ گفتن خیلی بد است و باید بدانیم اکثر یا همه گناهان، مستقیم یا غیرمستقیم با دروغ ارتباط دارد و در پناه دروغ انجام می شود.

 

5- به شخصیت فرزند اهمیت بدهند و از بی احترامی به او پرهیز کنند و حرف های زشت به او نزنند. باید پدر و مادر بدانند که گرچه، بچه به ظاهر کوچک است ولی او یک انسان است و حتی بزرگی طلبی و مورد توجه بودن،‌ اولین حس و اولین غریزه انسان است و تا آخر عمر برای انسان باقی است و لذا باید خیلی مورد توجه مربیان باشد. روایتی است از امام حسن مجتبی (ع) که فرمود اگر فرزند خطایی کرد پدر با او قهر کند ولی زیاد طول نکشد.

 

6- فرزندان را از سوءظن و تجسس در رفتار و گفتار دیگران جدا منع کنند و خودشان هم این کار را نکنند.